抒情詩全体 ↗

1. 1 هله بحری شو و در رو مکن از دور نظاره·که بود در تک دریا کف دریا به کناره
2. 2 چو رخ شاه بدیدی برو از خانه چو بیذق·رخ خورشید چو دیدی هله گم شو چو ستاره
3. 3 چو بدان بنده نوازی شده‌ای پاک و نمازی·همگان را تو صلا گو چو مؤذن ز مناره
4. 4 تو در این ماه نظر کن که دلت روشن از او شد·تو در این شاه نگه کن که رسیده‌ست سواره
5. 5 نه بترسم نه بلرزم چو کشد خنجر عزت·به خدا خنجر او را بدهم رشوت و پاره
6. 6 کی بود آب که دارد به لطافت صفت او·که دو صد چشمه برآرد ز دل مرمر و خاره
7. 7 تو همه روز برقصی پی تتماج و حریره·تو چه دانی هوس دل پی این بیت و حراره
8. 8 چو بدیدم بر سیمش ز زر و سیم نفورم·که نفور است نسیمش ز کف سیم شماره
9. 9 تو از آن بار نداری که سبکسار چو بیدی·تو از آن کار نداری که شدستی همه کاره
10. 10 همه حجاج برفته حرم و کعبه بدیده·تو شتر هم نخریده که شکسته‌ست مهاره
11. 11 بنگر سوی حریفان که همه مست و خرابند·تو خمش باش و چنان شو هله ای عربده باره