抒情詩全体 ↗

1. 1 هله صیاد نگویی که چه دام است و چه دانه·که چو سیمرغ ببیند بجهد مست ز لانه
2. 2 بجز از دست فلانی مستان باده که آن می·برهاند دل و جان را ز فسون و ز فسانه
3. 3 بخورد عشق جهان را چو عصا از کف موسی·به زبانی که بسوزد همه را همچو زبانه
4. 4 نه سماع است نه بازی که کمندی است الهی·منگر سست به نخوت تو در این بیت و ترانه
5. 5 نبود هیچ غری را غم دلاله و شاهد·نبود هیچ کلی را غم شانه گر و شانه
6. 6 به دهان تو چنین تیغ نهاده‌ست نهنده·مثل کارد که گیرد بر تیغی به دهانه
7. 7 که خیالات سفیهان همه دربان الهند·نگذارند سگان را سوی درگاه و ستانه
8. 8 نگذارند غران را که درآیند به لشکر·که بخندد لب دشمن ز کر و فر زنانه
9. 9 چو ندیده‌ست نشانه نبود اسپر و تیرش·چو نخورده‌ست دوگانه نبود مرد یگانه