抒情詩全体 ↗

1. 1 صد خمار است و طرب در نظر آن دیده·که در آن روی نظر کرده بود دزدیده
2. 2 صد نشاط است و هوس در سر آن سرمستی·که رخ خود به کف پاش بود مالیده
3. 3 عشوه و مکر زمانه نپذیرد گوشی·که سلام از لب آن یار بود بشنیده
4. 4 پیچ زلفش چو ندیدی تو برو معذوری·ای تو در نیک و بد دور زمان پیچیده
5. 5 نی تراشی است که اندر نی صورت بدمد·هیچ دیدی تو نیی بی‌نفسی نالیده
6. 6 گر بداند که حریف لب کی خواهد شد·کِیْ برنجد ز بریدن قلم بالیده
7. 7 گر بپرسند چه فرق است میان تو و غیر·فرق این بس که توی فرق مرا خاریده
8. 8 جرعهٔ کَن فَیَکون بر سر آن خاک بریخت·لب عشاق جهان خاک تو را لیسیده
9. 9 شمس تبریز تو را عشق شناسد نه خرد·بر دم باد بهاری نرسد پوسیده