抒情詩全体 ↗

1. 1 باده بده ساقیا عشوه و بادم مده·وز غم فردا و دی هیچ به یادم مده
2. 2 باده از آن خم مِه پر کن و پیشم بنه·گر نگشایم گره هیچ گشادم مده
3. 3 چون گذرد می ز سر گویم ای خوش پسر·باده نخواهم دگر مست فتادم مده
4. 4 چاکر خنده توام کشته زنده توام·گر نه که بنده توام باده شادم مده
5. 5 فتنه به شهر توام کشته قهر توام·گر نه که بهر توام هیچ مرادم مده
6. 6 صدقه از آن لعل کان بخش بر این پرزیان·ور ز برای تو جان صدقه ندادم مده
7. 7 از سر کین درگذر بوسه ده ای لب شکر·بر سر هر خاک سر گر ننهادم مده
8. 8 هر که دوم بار زاد عشق بدو داد داد·صد ره از صدق و داد گر بنزادم مده
9. 9 شمس حق نیک نام شد تبریزت مقام·گر نشکستم تمام هیچ تو دادم مده