抒情詩全体 ↗

1. 1 این عشق گردان کو به کو بر سر نهاده طبله‌ای·که هر کجا مرده بود زنده کنم بی‌حیله‌ای
2. 2 خوان روانم از کرم زنده کنم مرده بدم·کو نرگدایی تا برد از خوان لطفم زله‌ای
3. 3 گاهی تو را در بر کنم گاهی ز زهرت پر کنم·آگاه شو آخر ز من ای در کفم چون کیله‌ای
4. 4 گر حبه‌ای آید به من صد کان پرزرش کنم·دریای شیرینش کنم هر چند باشد قله‌ای
5. 5 از تو عدم وز من کرم وز تو رضا وز من قسم·صد اطلس و اکسون نهم در پیش کرم پیله‌ای
6. 6 هر لحظهٔ نومید را خرمن دهم بی‌کشتنی·هر لحظهٔ درویش را قربت دهم بی‌چله‌ای
7. 7 چشمهٔ شکر جوشان کنم اندر دل تنگ نیی·اندیشه‌های خوش نهم اندر دماغ و کله‌ای
8. 8 می‌ران فرس در دین فقط ور اسب تو گردد سقط·بر جای اسب لاغری هر سو بیابی گله‌ای
9. 9 خاموش باش و لا مگو جز آن که حق بخشد مجو·جوشان ز حلوای رضا بر جمره چون پاتیله‌ای
10. 10 تبریز شد خلد برین از عکس روی شمس دین·هر نقش در وی حور عین هر جامه از وی حله‌ای