抒情詩全体 ↗

1. 1 هست به خطه عدم شور و غبار و غارتی·آتش عشق درزده تا نبود عمارتی
2. 2 ز آنک عمارت ار بود سایه کند وجود را·سایه ز آفتاب او کی نگرد شرارتی
3. 3 روح که سایگی بود سرد و ملول و بی‌طرب·منتظرک نشسته او تا که رسد بشارتی
4. 4 جان که در آفتاب شد هر گنهی که او کند·برق زد از گناه او هر طرفی کفارتی
5. 5 شعله آفتاب را بر که و بر زمین است رنگ·نیست بدید در هوا از لطف و طهارتی
6. 6 جان به مثال ذره‌ها رقص کنان در آفتاب·نورپذیریش نگر لعل وش و مهارتی
7. 7 جان چو سنگ می‌دهد جان چو لعل می‌خرد·رقص کنان ترانه زن گشته که خوش تجارتی
8. 8 قرص فلک درآید و روی به گوش جان‌ها·سر ازل بگویدش بی‌سخن و عبارتی
9. 9 آنک به هر دمی نهان شعله زند به روح بر·آن دل و زهره کو کز آن دم بزند اشارتی
10. 10 محرم حق شمس دین ای تبریز را تو شه·کشته عشق خویش را شاه ازل زیارتی