抒情詩全体 ↗

1. 1 باده ده آن یارِ قدح‌باره را·یار ترش‌رویِ شکرپاره را
2. 2 منگر آن سوی، بدین سو گشا·غمزهٔ غمازهٔ خون‌خواره را
3. 3 دست تو می‌مالد بیچاره‌وار·نه به کفَش چارهٔ بیچاره را
4. 4 خیره و سرگشته و بی‌کار کن·این خرد پیر همه‌کاره را
5. 5 ای کرمت شاهِ هزاران کرم·چشمه فرستی جگر خاره را
6. 6 طفل دو-روزه چو ز تو بو برَد·می‌کِشد او سوی تو گهواره را
7. 7 تَرک کند دایه و صد شیر را·ای بدل روغن کنجاره را
8. 8 خوب کلیدی در بر بسته را·خوب کمندی دل آواره را
9. 9 کار تو این باشد ای آفتاب!·نور فرستی مه و استاره را
10. 10 منتظرش باش و چو مه نور گیر·ترک کن این گنگل و نظاره را
11. 11 رحمت تو مهره دهد مار را·خانه دهد عقرب جراره را
12. 12 یاد دهد کار فراموش را·باد دهد خاطر سیاره را
13. 13 هر بت سنگین ز دمش زنده شد·تا چه دم‌ست آن بت سحاره را
14. 14 خامش کن گفت از این عالم است·ترک کن این عالم غداره را