抒情詩全体 ↗

1. 1 افند کلیمیرا از زحمت ما چونی·ای جان صفا چونی وی کان وفا چونی
2. 2 ای فخر خردمندان وی بی‌تو جهان زندان·وی عاشق بی‌دل را درمان و دوا چونی
3. 3 مه گوش همی‌خارد صد سجده همی‌آرد·می‌گوید حسنت را کی خوب لقا چونی
4. 4 باری من بیچاره گشتم ز خود آواره·زان روز که پرسیدی گفتی تو مرا چونی
5. 5 ماییم و هوای تو دو چشم سقای تو·ای آب حیات ما زین آب و هوا چونی
6. 6 تلخ است فراق تو دوری ز وثاق تو·ای آنک مبادا کس دور از تو جدا چونی
7. 7 زد طال بقای تو هر ذره که خورشیدی·ای نیر اعظم تو زین طال بقا چونی
8. 8 ای آینه مانده در دست دو سه زنگی·وی یوسف افتاده با اهل عما چونی
9. 9 ای دلدل آن میدان چونی تو در این زندان·وی بلبل آن بستان با ناشنوا چونی
10. 10 ای آدم خوکرده با جنت و با حورا·افتاده در این غربت با رنج و عنا چونی
11. 11 ای آنک نمی‌گنجی در شش جهت عالم·با این همگی زفتی در زیر قبا چونی
12. 12 مصباح و زجاجی تو پیش دو سه نابینا·از عربده کوران وز زخم عصا چونی
13. 13 پیغام و سلام ما ای باد بگو با دل·با این همه بی‌برگی داوودنوا چونی
14. 14 بس کردم من اما برگو تو تمامش را·کای تشنه پرخواره با جام خدا چونی