抒情詩全体 ↗

1. 1 ای مونس ما خواجه ابوبکر ربابی·گر دلشده‌ای چند پی نان و کبابی
2. 2 آتش خور در عشق به مانند شترمرغ·اندر عقب طعمه چه شاگرد عقابی
3. 3 لقمه دهدت تا کند او لقمه خویشت·این چرخ فریبنده و این برق سحابی
4. 4 هین لقمه مخور لقمه مشو آتش او را·بی‌لقمه او در دل و جان رزق بیابی
5. 5 آن وقت که از ناف همی‌خورد تنت خون·نی حلق و گلو بود و نه خرمای رطابی
6. 6 آن ماهی چه خورده‌ست که او لقمه ما شد·در چشم نیاید خورش مردم آبی
7. 7 از نعمت پنهان خورد این نعمت پیدا·زان راه شود فربه و زان ماه خضابی
8. 8 گر ز آنک خرابت کند این عشق برونی·چون سنبله شد دانه در این روز خرابی
9. 9 آن سنبله از خاک برآورد سر و گفت·من مردم و زنده شدم از داد ثوابی
10. 10 خواهی که قیامت نگری نقد به باغ آی·نظاره سرسبزی اموات ترابی
11. 11 ماییم که پوسیده و ریزیده خاکیم·امروز چو سرویم سرافراز و خطابی
12. 12 بی‌حرف سخن گوی که تا خصم نگوید·کاین گفت کسان است و سخن‌های کتابی