抒情詩全体 ↗

1. 1 کسی کاو را بود در طبع سستی·نخواهد هیچ کس را تندرستی
2. 2 مده دامن به دستان حسودان·که ایشان می‌کشندت سوی پستی
3. 3 زیان‌تر خویش را و دیگران را·نباشد چون حسد در جمله هستی
4. 4 هلا بشکن دل و دام حسودان·وگر نی پشت بخت خود شکستی
5. 5 از این اخوان چو ببریدی چو یوسف·عزیز مصری و از گرگ رستی
6. 6 اگر حاسد دو پایت را ببوسد·به باطن می‌زند خنجر دودستی
7. 7 ندارد مهر مهره او چه گشتی·ندارد دل‌، دل اندر وی چه بستی‌؟
8. 8 اگر در حصن تقوا راه یابی·ز حاسد وز حسد جاوید رستی
9. 9 اگر چه شیرگیری، ترک او کن·نه آن شیر است کش گیری به مستی