抒情詩全体 ↗

1. 1 برون کن سر که جان سرخوشانی·فروکن سر ز بام بی‌نشانی
2. 2 به هر دم رخت مشتاقان خود را·بدان سو کش که بس خوش می‌کشانی
3. 3 که عاشق همچو سیل و تو چو بحری·که عاشق چون قراضه‌ست و تو کانی
4. 4 سقط‌های چو شکر باز می‌گوی·که تو از لعل‌ها در می‌فشانی
5. 5 زهی آرامگاه جمله جان‌ها·عجب افتاد حسن و مهربانی
6. 6 ز خوبی روی مه را خیره کردی·به رحمت خود چنانتر از چنانی
7. 7 به هر تیری هزار آهو بگیری·زهی شیری که بس سخته کمانی
8. 8 به هر بحری که تازی همچو موسی·شکافد بحر تا در وی برانی
9. 9 همه جان در شکر دارند از وصل·که هر یک گفت ما را نیست ثانی
10. 10 به کوه طور تو بسیار موسی·ز غیرت گفته نی نی لن ترانی
11. 11 ز شمس الدین بپرس اسرار لن را·که تبریز است دریای معانی