抒情詩全体 ↗

1. 1 این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی·یادآوردی جهان را ز آنک در سر داشتی
2. 2 زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی·ز آنک قصد مؤمن و ترسا و کافر داشتی
3. 3 جان همی‌تابید از نور جلالت موج موج·ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی
4. 4 پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب·بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی
5. 5 هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی·هم تواش سلطان و شاهنشاه و سنجر داشتی
6. 6 صد هزاران را میان آب دریا سوختی·صد هزاران را میان آتشی تر داشتی
7. 7 در یکی جسم طلسم آدمی اندر نهان·ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی
8. 8 در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک·این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی
9. 9 آفتابا پیش تو هر ذره‌ای کو شکر کرد·مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی
10. 10 از نمک‌های حیاتت این وجود مرده را·تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی
11. 11 شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می‌زنم·ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی