抒情詩全体 ↗

1. 1 آه کان سایه خدا گوهردلی پرمایه‌ای·آفتاب او نهشت اندر دو عالم سایه‌ای
2. 2 آفتاب و چرخ را چون ذره‌ها برهم زند·وز جمال خود دهدشان نو به نو سرمایه‌ای
3. 3 عشق و عاشق را چه خوش خندان کنی رقصان کنی·عشق سازی عقل سوزی طرفه‌ای خودرایه‌ای
4. 4 چشم مرده وام کرده جان ز بهر عشق او·ز آنک در دیده بدیده جان از آن سر پایه‌ای
5. 5 قهر صد دندان ز لطفش پیر بی‌دندان شده·عقل پابرجا ز عشقش یاوه و هرجایه‌ای
6. 6 صد هزاران ساله از هست و عدم زان سوتری·وز تواضع مر عدم را هست خوش همسایه‌ای
7. 7 کوه حلمی شمس تبریزی دو عالم تخت تو·بر نهان و آشکارش می‌نگر از قایه‌ای