抒情詩全体 ↗

1. 1 تو کیی در این ضمیرم که فزونتر از جهانی·تو که نکته جهانی ز چه نکته می‌جهانی
2. 2 تو کدام و من کدامم تو چه نام و من چه نامم·تو چه دانه من چه دامم که نه اینی و نه آنی
3. 3 تو قلم به دست داری و جهان چو نقش پیشت·صفتیش می‌نگاری صفتیش می‌ستانی
4. 4 چو قلم ز دست بنهی بدهیش بی‌قلم تو·صفتی که نور گیرد ز خطاب لن ترانی
5. 5 تن اگر چه در دوادو اثر نشان جان است·بنماید از لطافت رخ جان بدین نشانی
6. 6 سخن و زبان اگر چه که نشان و فیض حق است·به چه ماند این زبانه به فسانه زبانی
7. 7 گل و خار و باغ اگر چه اثری است ز آسمان‌ها·به چه ماند این حشیشی به جمال آسمانی
8. 8 وگر آسمان و اختر دهدت نشان جانان·به چه ماند این دو فانی به جلالت معانی
9. 9 بفروز آتشی را که در او نشان بسوزد·به نشان رسی تو آن دم که تو بی‌نشان بمانی
10. 10 هجر الحبیب روحی و هما بلامکان·حجبا عن المدارک لنهایه التدانی
11. 11 و هوائه ربیع نضرت به جنان·و جنانه محیط و جنانه جنانی