抒情詩全体 ↗

1. 1 چو یقین شده‌ست دل را که تو جان جان جانی·بگشا در عنایت که ستون صد جهانی
2. 2 چو فراق گشت سرکش بزنی تو گردنش خوش·به قصاص عاشقانت که تو صارم زمانی
3. 3 چو وصال گشت لاغر تو بپرورش به ساغر·همه چیز را به پیشت خورشی است رایگانی
4. 4 به حمل رسید آخر به سعادت آفتابت·که جهان پیر یابد ز تو تابش جوانی
5. 5 چه سماع‌هاست در جان چه قرابه‌های ریزان·که به گوش می‌رسد زان دف و بربط و اغانی
6. 6 چه پر است این گلستان ز دم هزاردستان·که ز های و هوی مستان تو می از قدح ندانی
7. 7 همه شاخه‌ها شکفته ملکان قدح گرفته·همگان ز خویش رفته به شراب آسمانی
8. 8 برسان سلام جانم تو بدان شهان ولیکن·تو کسی به هش نیابی که سلامشان رسانی
9. 9 پشه نیز باده خورده سر و ریش یاوه کرده·نمرود را به دشنه ز وجود کرده فانی
10. 10 چو به پشه این رساند تو بگو به پیل چه دهد·چه کنم به شرح ناید می جام لامکانی
11. 11 ز شراب جان پذیرش سگ کهف شیرگیرش·که به گرد غار مستان نکند به جز شبانی
12. 12 چو سگی چنین ز خود شد تو ببین که شیر شرزه·چو وفا کند چه یابد ز رحیق آن اوانی
13. 13 تبریز مشرقی شد به طلوع شمس دینی·که از او رسد شرارت به کواکب معانی