抒情詩全体 ↗

1. 1 گر روشنی تو یارا یا خود سیه ضمیری·در هر دو حال خود را از یار وانگیری
2. 2 پا واگرفتن تو هر دو ز حال کفر است·صد کفر بیش باشد در عاشقان نفیری
3. 3 پاکت شود پلیدی چون از صنم بریدی·گردد پلید پاکی چون غرقه در غدیری
4. 4 دنبال شیر گیری کی بی‌کباب مانی·کی بی‌نوا نشینی چون صاحب امیری
5. 5 بگذار سر بد را پنهان مکن تو خود را·در زیرکی چو مویی پیدا میان شیری
6. 6 خوردی تو زهر و گفتی حق را از این چه نقصان·حق بی‌نیاز باشد وز زهر تو بمیری
7. 7 زیر درخت خرما انداز همچو مریم·گر کاهلی به غایت ور نیز سست پیری
8. 8 از سایه‌های خرما شیرین شوی چو خرما·وز پختگی خرما تو پختگی پذیری