抒情詩全体 ↗

1. 1 ای کاشکی تو خویش زمانی بدانیی·وز روی خوب خویشت بودی نشانیی
2. 2 در آب و گل تو همچو ستوران نخفتیی·خود را به عیش خانه خوبان کشانیی
3. 3 بر گرد خویش گشتی کاظهار خود کنی·پنهان بماند زیر تو گنج نهانیی
4. 4 از روح بی‌خبر بدیی گر تو جسمیی·در جان قرار داشتیی گر تو جانیی
5. 5 با نیک و بد بساختیی همچو دیگران·با این و آنیی تو اگر این و آنیی
6. 6 یک ذوق بودیی تو اگر یک اباییی·یک نوع جوشییی چو یکی قازغانیی
7. 7 زین جوش در دوار اگر صاف گشتیی·چون صاف گشتگان تو بر این آسمانیی
8. 8 گویی به هر خیال که جان و جهان من·گر گم شدی خیال تو جان و جهانیی
9. 9 بس کن که بند عقل شدست این زبان تو·ور نی چو عقل کلی جمله زبانیی
10. 10 بس کن که دانش‌ست که محجوب دانشست·دانستیی که شاهی کی ترجمانیی