抒情詩全体 ↗

1. 1 خدایگان جمال و خلاصه خوبی·به جان و عقل درآمد به رسم گل کوبی
2. 2 بیا بیا که حیات و نجات خلق توی·بیا بیا که تو چشم و چراغ یعقوبی
3. 3 قدم بنه تو بر آب و گلم که از قدمت·ز آب و گل برود تیرگی و محجوبی
4. 4 ز تاب تو برسد سنگ‌ها به یاقوتی·ز طالبیت رسد طالبی به مطلوبی
5. 5 بیا بیا که جمال و جلال می‌بخشی·بیا بیا که دوای هزار ایوبی
6. 6 بیا بیا تو اگر چه نرفته‌ای هرگز·ولیک هر سخنی گویمت به مرغوبی
7. 7 به جای جان تو نشین که هزار چون جانی·محب و عاشق خود را تو کش که محبوبی
8. 8 اگر نه شاه جهان اوست ای جهان دژم·به جان او که بگویی چرا در آشوبی
9. 9 گهی ز رایت سبزش لطیف و سرسبزی·ز قلب لشکر هیجاش گاه مقلوبی
10. 10 دمی چو فکرت نقاش نقش‌ها سازی·گهی چو دسته فراش فرش‌ها روبی
11. 11 چو نقش را تو بروبی خلاصه آن را·فرشتگی دهی و پر و بال کروبی
12. 12 خموش آب نگهدار همچو مشک درست·ور از شکاف بریزی بدانک معیوبی
13. 13 به شمس مفخر تبریز از آن رسید دلت·که چست دلدل دل می‌نمود مرکوبی