抒情詩全体 ↗

1. 1 اگر تو مست شرابی چرا حشر نکنی·وگر شراب نداری چرا خبر نکنی
2. 2 وگر سه چار قدح از مسیح جان خوردی·ز آسمان چهارم چرا گذر نکنی
3. 3 از آن کسی که تو مستی چرا جدا باشی·وز آن کسی که خماری چرا حذر نکنی
4. 4 چو آفتاب چرا تو کلاه کژ ننهی·ز نور خود چو مه نو چرا کمر نکنی
5. 5 چو آفتاب جمال قدیم تیغ زند·چو کان لعل چرا جان و دل سپر نکنی
6. 6 وگر چو نای چشیدی ز لعل خوش دم او·چرا چو نی تو جهان را پر از شکر نکنی
7. 7 وگر چو ابر تو حامل شدی از آن دریا·چرا چو ابر زمین را پر از گهر نکنی
8. 8 ز گلشن رخ تو گلرخان همی‌جوشند·چرا چو حیز و محنث نه‌ای نظر نکنی
9. 9 نگر به سبزقبایان باغ کآمده‌اند·به سوی شاه قبابخش چون سفر نکنی
10. 10 چو خرقه و شجره داری از بهار حیات·چرا سر دل خود جلوه چون شجر نکنی
11. 11 چو اعتبار ندارد جهان بر درویش·به بزم فقر چرا عیش معتبر نکنی