抒情詩全体 ↗

1. 1 ز بامداد دلم می‌پرد به سودایی·چو وام دار مرا می‌کند تقاضایی
2. 2 عجب به خواب چه دیده‌ست دوش این دل من·که هست در سرم امروز شور و صفرایی
3. 3 ولی دلم چه کند چون موکلان قضا·همی‌رسند پیاپی به دل ز بالایی
4. 4 پرست خانه دل از موکل عجمی·که نیست یک سر سوزن بهانه را جایی
5. 5 بهانه نیست وگر هست کو زبان و دلی·گریز نیست وگر هست کو مرا پایی
6. 6 جهان که آمد و ما همچو سیل از سر کوه·روان و رقص کنانیم تا به دریایی
7. 7 اگر چه سیل بنالد ز راه ناهموار·قدم قدم بودش در سفر تماشایی
8. 8 چگونه زار ننالم من از کسی که گرفت·به هر دو دست و دهان او مرا چو سرنایی
9. 9 هوس نشسته که فردا چنین کنیم و چنان·خبر ندارد کو را نماند فردایی
10. 10 غلام عشقم کو نقد وقت می‌جوید·نه وعده دارد و نه نسیه‌ای و نی رایی