抒情詩全体 ↗

1. 1 بیا بیا که تو از نادرات ایامی·برادری پدری مادری دلارامی
2. 2 به نام خوب تو مرده ز گور برخیزد·گزاف نیست برادر چنین نکونامی
3. 3 تو فضل و رحمت حقی که هر که در تو گریخت·قبول می‌کنیش با کژی و با خامی
4. 4 همی‌زیم به ستیزه و این هم از گولی‌ست·که تا مرا نکشی ای هوس نیارامی
5. 5 به هیچ نقش نگنجی ولیک تقدیرا·اگر به نقش درآیی عجب گل‌اندامی
6. 6 گهی فراق نمایی و چاره آموزی·گهی رسول فرستی و جان پیغامی
7. 7 درون روزن دل چون فتاد شعلهٔ شمع·بداند این دل شب‌رو که بر سر بامی
8. 8 مرادم آنکه شود سایه و آفتاب یکی·که تا ز عشق نمایم تمام خوش‌کامی
9. 9 محال‌جوی و محالم بدین گناه مرا·قبول می‌نکند هیچ عالم و عامی
10. 10 تو هم محال ننوشی و معتقد نشوی·برو برو که مرید عقول و احلامی
11. 11 اگر ز خسرو جان‌ها حلاوتی یابی·محال هر دو جهان را چو من درآشامی
12. 12 ور از طبیب طبیبان گوارشی یابی·مکاشفی تو بخوان خدا نه اوهامی
13. 13 برآ ز مشرق تبریز شمس دین بخرام·که بر ممالک هر دو جهان چو بهرامی