抒情詩全体 ↗

1. 1 ز بامداد دلم می‌جهد به سودایی·ز بامداد پگه می‌زند یکی رایی
2. 2 چگونه آه نگویم که آتشی بفروخت·که از پگه دل من گشت آتش افزایی
3. 3 فسون ناله بخوانم بر اژدهای غمش·که آتشست دم او و ناله سقایی
4. 4 عجب که دوش کجا بوده است این دل من·که بر رخ دل من هست تازه صفرایی
5. 5 به سوی جسم چو خاکسترم میا گستاخ·که زیر اوست یکی آتشی و دریایی
6. 6 به خوی آتش او من همی‌روم ای یار·به حیله‌ها و به تزویرها و هیهایی
7. 7 ز دردمیدن عشقش دلم شکست آورد·که عشق را دم تندست و دل چو سرنایی
8. 8 به جست و جوی وصالش دل مراست به عشق·چه آتشین طلبی و چه آهنین پایی
9. 9 حدیث آتش گویم ز شمس تبریزی·که تا ز تابش نورش رسد به هر جایی