抒情詩全体 ↗

1. 1 فرست بادهٔ جان را به رسم دلداری·بدان نشان که مرا بی‌نشان همی‌داری
2. 2 بدان نشان که به هر شب چو ماه می‌تابی·ز ابر دل قطرات حیات می‌باری
3. 3 چه قطره‌هاست که از حرف عشق می‌بارد·ز گل گلی بفزاید ز خار هم خاری
4. 4 میان خار و گل این سینه‌ها چو بلبل مست·ضمیر عشق دل اندر سحر به سحر آری
5. 5 هزار ناله کنم لیک بیخود از می عشق·چو چنگ بی‌خبرم از نوا و از زاری
6. 6 از آن دمی که صراحی عشق تو دیدم·تهی و پر شده‌ام دم به دم قدح واری
7. 7 میان جمع مرا چون قدح چه گردانی·چو شمع را تو در این جمع در نمی‌آری
8. 8 مرا بپرس که این شمع کیست شمس الدین·که خاک تبریز از وی بیافت بیداری