抒情詩全体 ↗

1. 1 پذیرفت این دل ز عشقت خرابی·درآ در خرابی چو تو آفتابی
2. 2 چه گویی دلم را که از من نترسی·ز دریا نترسد چنین مرغ آبی
3. 3 منم دل سپرده برانداز پرده·که عمریست ای جان که اندر حجابی
4. 4 چو پرده برانداخت گفتم دلا هی·به بیداریست این عجب یا به خوابی
5. 5 بگفتم زمانی چنین باش پیدا·بگفتا که شاید ولی برنتابی
6. 6 دلم صد هزاران سخن راند ز آن خوش·مرا گفت بشنو گر اهل خطابی
7. 7 که گر او نه آبست باغ از چه خندد·وگر آتشی نیست چون دل کبابی
8. 8 از این جنس باران و برقش جهان شد·در اسرار عشقش چو ابر سحابی
9. 9 بگفتم خمش کن چو تو مست عشقی·مثال صراحی پر از خون نابی
10. 10 دلا چند باشی تو سرمست گفتن·چو در عین آبی چه مست سرابی
11. 11 بر این و بر آن تو منه این بهانه·تو خود را برون کن که خود را عذابی
12. 12 من و ماست کهگل سر خم گرفته·تو بردار کهگل که خم شرابی
13. 13 دلا خون نخسپد و دانم که تو دل·تو آن سیل خونی که دریا بیابی
14. 14 بهانه‌ست این‌ها بیا شمس تبریز·که مفتاح عرشی و فتاح بابی