抒情詩全体 ↗

1. 1 یا مَلِکَ الْمَغْرِبِ وَالْمَشْرِقِی·مِثْلُکَ فِی الْعالَمِ لَمْ یُخْلَقِی
2. 2 باده ده ای ساقی هر متقی·بادهٔ شاهنشهی راوقی
3. 3 جان سخن بخش که از تف او·گردد هر گنگ خرف منطقی
4. 4 بر در حیرت، بکش اندیشه را·حاکم ارواح و شه مطلقی
5. 5 جنت حسنت جو تجلی کند·باغ شود دوزخ بر هر شقی
6. 6 چون بگریزی نرسد در تو کس·ور بگریزیم ز تو، سابقی
7. 7 ظلمت و نور از تو تحیر درند·تا تو حقی یا که تو نور حقی
8. 8 گشت شب و روز کنون غرق نور·نیست مهت مغربی و مشرقی
9. 9 لابه کنی، باده دهی رایگان·ساقی دریا صفت مشفقی
10. 10 مرده همی‌باید و قلب سلیم·زیرکی از خواجه بود احمقی
11. 11 فکرت اگر راحت جانها بدی·باده نجستی خرد و موسقی
12. 12 فرد چرایی تو ز من؟! گر منی·از چه تو عذرایی اگر وامقی؟!
13. 13 غنچه صفت چشم ببستی ز گل·رو، بهمان خار کشی لایقی
14. 14 خار کشانند همه، گر شهند·جز تو که بر گلشن جان عاشقی
15. 15 خامش باش و بنگر فتح باب·چند پی هر سخن مغلقی؟!