抒情詩全体 ↗

1. 1 طیب‌الله عیشکم، لا اوحش‌الله من ابی·لست انسی احبتی، والجفا لیس مذهبی
2. 2 سایه بر بندگان فکن، که تو مهتاب هر شبی·سخنی گو، خمش مکن، که به غایت شکر لبی
3. 3 ما تسلیت عنکم، ما نسینا حقوقکم·نصب عینی خیالکم لیس حسناه یختبی
4. 4 جان سوارست و فارسی، خر تن زیر ران او·زشت باشد که زیر خر، کند این روح مرکبی
5. 5 فتح الله عیننا، جمع‌الله بیننا·خفرات اتیننا، بجمال و غبغب
6. 6 هله زین نیر درگذر، بده آن جام معتبر·که دل و جان ز جام او، برهد زین مذبذبی
7. 7 املاالکأس لا تقل لنداماک اصبروا·نفدالصبرالتقی یا حبیبی و صاحبی
8. 8 زمن از تو دونده شد، فلکت نیز بنده شد·دو جهان از تو زنده شد چه دلاویز مشربی!
9. 9 حیث ما حاول‌الثری، فمه جانب‌السما·حبث ما حل خاطری، انت قصدی و مطلبی
10. 10 دل به اسباب این جهان به امید تو می‌رود·که تو اسباب را همه بید خود مسببی
11. 11 ز تو مشغول می‌شود به سبب‌ها ضمیرها·خبرش نی ز قرب تو، که تو از قرب اقربی
12. 12 املا لکأس صاحبی، من دنان ابن راهب·یا کریما مکرما تتجمل و تطرب
13. 13 هله خامش مگو صلا، تو که داری بخور هلا·چو درین ظل دولتی ز چه رو در تقلبی؟!
14. 14 سکرالقوم فاسکتوا طرب‌الروح فانصتوا·وصلوا لا تعربدوا طلبا للتغلب