抒情詩全体 ↗

1. 1 می‌دان که زمانه نقش سوداست·بیرون ز زمانه صورت ماست
2. 2 زیرا قفسی‌ست این زمانه·بیرون همه کوه قاف و عنقاست
3. 3 جویی‌ست جهان و ما برونیم·بر جوی فتاده سایه ماست
4. 4 این جا سر نکته‌ای‌ست مشکل·این جا نبود ولیکن این جاست
5. 5 جز در رخ جان مخند ای دل·بی او همه خنده گریه افزاست
6. 6 آن دل نبود که باشد او تنگ·زان روی که دل فراخ پهناست
7. 7 دل غم نخورد غذاش غم نیست·طوطی‌ست دل و عجب شکرخاست
8. 8 مانند درخت سر قدم ساز·زیرا که ره تو زیر و بالاست
9. 9 شاخ ار چه نظر به بیخ دارد·کان قوت مغز او هم از پاست