抒情詩全体 ↗

1. 1 گر جام سپهر، زهر‌پیماست·آن در لب عاشقان چو حلواست
2. 2 زین واقعه گر ز جای رفتی·از جای برو که جای این جاست
3. 3 مگریز ز سوز عشق زیرا·جز آتش عشق دود و سوداست
4. 4 دودت نپزد کند سیاهت·در پختنت آتشست کاُستاست
5. 5 پروانه که گرد دود گردد·دود‌‌‌آلوده‌ست و خام و رسوا‌‌ست
6. 6 از خانه و مان به یاد ناید·آن را که چنین سفر مهیا‌‌ست
7. 7 از شهر مگو که در بیابان·موسی‌ست رفیق من و سلواست
8. 8 صحبت چه کنی که در سقیمی·هر لحظه طبیب تو مسیحا‌ست
9. 9 دلتنگ خوشم که در فراخی·هر مسخره را رهست و گنجا‌ست
10. 10 چون خانه دل ز غم شود تنگ·در وی شه دلنواز تنها‌ست
11. 11 دل تنگ بود جز او نگنجد·تنگی دلم امان و غوغا‌ست
12. 12 دندان عدو ز ترس کنده‌ست·پس روترشی رهایی ماست
13. 13 خاموش که بحر اگر ترش روست·هم معدن گوهر‌ست و دریا‌ست