抒情詩全体 ↗

1. 1 آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا·می‌نکند محرم جان محرم اسرار مرا
2. 2 نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش·پرسش همچون شکرش کرد گرفتار مرا
3. 3 گفت مرا مهر تو کو رنگ تو کو فر تو کو·رنگ کجا ماند و بو ساعت دیدار مرا
4. 4 غرقه جوی کرمم بنده آن صبحدمم·کان گل خوش بوی کشد جانب گلزار مرا
5. 5 هر که به جوبار بود جامه بر او بار بود·چند زیانست و گران خرقه و دستار مرا
6. 6 ملکت و اسباب کز این ماه رخان شکرین·هست به معنی چو بود یار وفادار مرا
7. 7 دستگه و پیشه تو را دانش و اندیشه تو را·شیر تو را بیشه تو را آهوی تاتار مرا
8. 8 نیست کند هست کند بی‌دل و بی‌دست کند·باده دهد مست کند ساقی خمار مرا
9. 9 ای دل قلاش مکن فتنه و پرخاش مکن·شهره مکن فاش مکن بر سر بازار مرا
10. 10 گر شکند پند مرا زفت کند بند مرا·بر طمع ساختن یار خریدار مرا
11. 11 بیش مزن دم ز دوی دو دو مگو چون ثنوی·اصل سبب را بطلب بس شد از آثار مرا