抒情詩全体 ↗

1. 1 هله ای آنک بخوردی سحری باده که نوشت·هله پیش آ که بگویم سخن راز به گوشت
2. 2 می روح آمد نادر رو از آن هم بچش آخر·که به یک جرعه بپرد همه طراری و هوشت
3. 3 چو از این هوش برستی به مساقات و به مستی·دهدت صد هش دیگر کرم باده فروشت
4. 4 چو در اسرار درآیی کندت روح سقایی·به فلک غلغله افتد ز هیاهوی و خروشت
5. 5 بستان باده دیگر جز از آن احمر و اصفر·کندت خواجه معنی برهاند ز نقوشت
6. 6 دهد آن کان ملاحت قدحی وقت صباحت·به از آن صد قدح می که بخوردی شب دوشت
7. 7 تو اگر های نگویی و اگر هوی نگویی·همه اموات و جمادات بجوشند ز جوشت
8. 8 چو در آن حلقه بگنجی زبر معدن و گنجی·هوس کسب بیفتد ز دل مکسبه کوشت
9. 9 تو که از شر اعادی به دو صد چاه فتادی·برهانید به آخر کرم مظلمه پوشت
10. 10 همه آهنگ لقا کن خمش و صید رها کن·به خموشیت میسر شود این صید وحوشت
11. 11 تو دهان را چو ببندی خمشی را بپسندی·کشش و جذب ندیمان نگذارند خموشت