抒情詩全体 ↗

1. 1 چند گویی که: «چه چاره‌ست و مرا درمان چیست؟»·چاره‌جوینده که کرده‌ست تو را خود، آن چیست؟
2. 2 چَنْد باشَد غَمِ آنَت که زِ غَم، جان بِبَرَم؟·خود نَباشَد هَوَسِ آنْک بِدانی جان چیست؟
3. 3 بویِ نانی که رِسیده‌ست، بَر آن بوی، بُرو!·تا هَمان بوی دَهَد شَرْح، تو را کاین نان چیست
4. 4 گر تو، عاشِق شده‌ای، عِشْقِ تو، بُرْهانِ تو، بَس·وَر تو عاشِق نَشُدی پَس طَلَبِ بُرْهان چیست؟
5. 5 این قَدَر عَقْل نَداری که ببینی آخَر·گر نه شاهی‌ست، پسْ این بارگَهِ سُلْطان چیست
6. 6 گر نَه اَنْدَر تتق اَزْرَق، زیبارویی‌ست·دَر کَفِ روح، چُنین مَشْعَلِه‌یِ تابان چیست؟
7. 7 چونک از دور، دِلَت هَمْچو زَنان می‌لَرْزَد·تو چِه دانی کِه دَر آن جَنْگ، دِلِ مَرْدان چیست؟
8. 8 آتَشِ دیدِه‌یِ مَرْدان، حَجَبِ غِیْب بِسوخْت·تو، پَسِ پَرْدِه نِشَسْتِه کِه بِه غِیْب، ایمان چیست؟
9. 9 شَمْسِ تَبْریز اَگَر نیست مُقیم اَنْدَر چَشْم·چِشْمِه‌یِ شَهْد اَز او دَر بُنِ هَر دَنْدان چیست؟