抒情詩全体 ↗

1. 1 شمع جهان دوش نَبُد نور تو در حلقه ما·راست بگو شمع رخت دوش کجا بود؟ کجا؟
2. 2 سوی دل ما بِنِگر کز هوس دیدن تو·دولت آن جا که در او حسن تو بگشاد قبا
3. 3 دوش به هر جا که بُدی دانم کامروز ز غم·گشته بُوَد همچو دلم مسجد لا حول و لا
4. 4 دوش همی‌گشتم من تا به سحر ناله‌کنان·بَدْرُکَ بِالصُّبحِ بَدا، هَیَّجَ نَومِي‌ وَ نَفیٰ
5. 5 سایه نوری تو و ما جمله جهان سایه تو·نور کی دیدست که او باشد از سایه جدا
6. 6 گاه بُوَد پهلوی او گاه شود محو در او·پهلوی او هست خدا محو در او هست لَقا
7. 7 سایه زده دستِ طلب، سخت در آن نور عجب·تا چو بکاهد بکشد نور خدایش به خدا
8. 8 شرح جدایی و درآمیختگی سایه و نور·لا یَتَناهیٰ و لَئِنْ جِئْتَ بِضَعْفٍ مَدَدا
9. 9 نور مُسَبِّب بود و هر چه سبب سایه او·بی‌سببی قَدْ جَعَلَ اللّهُ لِکُلٍّ سَبَبا
10. 10 آینهٔ همدگر افتاد مُسَبِّب و سبب·هر کی نه چون آینه گشتست ندید آینه را