抒情詩全体 ↗

1. 1 بر عاشقان فریضه بوَد جستجوی دوست·بر روی و سر چو سیل دوان تا به جوی دوست
2. 2 خود اوست جمله طالب و ما همچو سایه‌ها·ای گفتگوی ما همگی گفتگوی دوست
3. 3 گاهی به جوی دوست چو آب روان خوشیم·گاهی چو آب حبس شدم در سبوی دوست
4. 4 گه چون حویج دیگ بجوشیم و او به فکر·کفگیر می‌زند که چنینست خوی دوست
5. 5 بر گوش ما نهاده دهان او به دمدمه·تا جان ما بگیرد یکباره بوی دوست
6. 6 چون جانِ جانْ وی آمد از وی گزیر نیست·من در جهان ندیدم یک جان عدوی دوست
7. 7 بگدازدت ز ناز و چو مویت کند ضعیف·ندهی به هر دو عالم یک تای موی دوست
8. 8 با دوست ما نشسته که ای دوست، دوست کو؟·کو کو همی‌زنیم ز مستی به کوی دوست
9. 9 تصویرهای ناخوش و اندیشهٔ رکیک·از طبع سست باشد و این نیست سوی دوست
10. 10 خاموش باش تا صفت خویش خود کند·کو های های سرد تو؟ کو های هوی دوست؟