抒情詩全体 ↗

1. 1 ای که تو ماه آسمان ماه کجا و تو کجا·در رخ مه کجا بود این کر و فر و کبریا
2. 2 جمله به ماه عاشق و ماه اسیر عشق تو·ناله کنان ز درد تو لابه کنان که ای خدا
3. 3 سجده کنند مهر و مه پیش رخ چو آتشت·چونک کند جمال تو با مه و مهر ماجرا
4. 4 آمد دوش مه که تا سجده برد به پیش تو·غیرت عاشقان تو نعره زنان که رو ، میا
5. 5 خوش بخرام بر زمین تا شکفند جان‌ها·تا که ملک فروکند سر ز دریچه سما
6. 6 چون که شود ز روی تو برق جهنده هر دلی·دست به چشم برنهد از پی حفظ دیده‌ها
7. 7 هر چه بیافت باغ دل از طرب و شکفتگی·از دی این فراق شد حاصل او همه هبا
8. 8 زرد شده‌ست باغ جان از غم هجر چون خزان·کی برسد بهار تو تا بنماییش نما
9. 9 بر سر کوی تو دلم زار و نزار خفت دی·کرد خیال تو گذر دید بدان صفت ورا
10. 10 گفت چگونه‌ای از این عارضه گران بگو·کز تنکی ز دیده‌ها رفت تن تو در خفا
11. 11 گفت و گذشت او ز من لیک ز ذوق آن سخن·صحت یافت این دلم یا رب توش دهی جزا