抒情詩全体 ↗

1. 1 چه گوهری تو که کس را به کف بهای تو نیست·جهان چه دارد در کف که آن عطای تو نیست
2. 2 سزای آنک زید بی‌رخ تو زین بترست·سزای بنده مده گرچه او سزای تو نیست
3. 3 نثار خاک تو خواهم به هر دمی دل و جان·که خاک بر سر جانی که خاک پای تو نیست
4. 4 مبارکست هوای تو بر همه مرغان·چه نامبارک مرغی که در هوای تو نیست
5. 5 میان موج حوادث هر آنک استادست·به آشنا نرهد چونک آشنای تو نیست
6. 6 بقا ندارد عالم وگر بقا دارد·فناش گیر چو او محرم بقای تو نیست
7. 7 چه فرخست رخی کو شهیت را ماتست·چه خوش لقا بود آن کس که بی‌لقای تو نیست
8. 8 ز زخم تو نگریزم که سخت خام بود·دلی که سوخته آتش بلای تو نیست
9. 9 دلی که نیست نشد روی در مکان دارد·ز لامکانش برانی که رو که جای تو نیست
10. 10 کرانه نیست ثنا و ثناگران تو را·کدام ذره که سرگشته ثنای تو نیست
11. 11 نظیر آنک نظامی به نظم می‌گوید·جفا مکن که مرا طاقت جفای تو نیست