抒情詩全体 ↗

1. 1 جهان و کار جهان سر به سر اگر بادست·چرا ز باد مکافات داد و بیدادست
2. 2 به باد و بود محمد نگر که چون باقیست·ز بعد ششصد و پنجاه سخت بنیادست
3. 3 ز باد بولهب و جنس او نمی‌بینی·که از برای فضیحت فسانه‌شان یادست
4. 4 چنین ثبات و بقا باد را کجا باشد·در این ثبات که قاف کمتر آحادست
5. 5 نبود باد دم عیسی و دعای عزیر·عنایت ازلی بُد که نور استادست
6. 6 اگر چه باد سخن بگذرد سخن باقیست·اگر چه باد صبا بگذرد چمن شادست
7. 7 ز بیم باد جهان همچو برگ می‌لرزد·درون باد ندانی که تیغ پولادست
8. 8 کهی بود که به جز باد در جهان نشناخت·کُهی کهی نکند ز آنک کُه نه فرهادست
9. 9 تو باخبر نشوی گر کنم بسی فریاد·که از درون دلم موج‌های فریادست
10. 10 اگر تو بحر ببینی و موج بر تو زند·یقین شود که نه بادست ملک آبادست