抒情詩全体 ↗

1. 1 صبر مرا آینه بیماریست·آینه عاشق غمخواریست
2. 2 درد نباشد ننماید صبور·که دل او روشن یا تاریست
3. 3 آینه جویی‌ست نشان جمال·که رخم از عیب و کلف عاریست
4. 4 ور کلفی باشد عاریتیست·قابل داروست و تب افشاریست
5. 5 آینه رنج ز فرعون دور·کان رخ او رنگی و زنگاریست
6. 6 چند هزاران سر طفلان برید·کم ز قضا دردسری ساریست
7. 7 من در آن خوف ببندم تمام·چون که مرا حکم و شهی جاریست
8. 8 گفت قضا بر سر و سبلت مخند·کاین قلمی رفته ز جباریست
9. 9 کور شو امروز که موسی رسید·در کف او خنجر قهاریست
10. 10 حلق بکش پیش وی و سر مپیچ·کاین نه زمان فن و مکاریست
11. 11 سبط که سرشان بشکستی به ظلم·بعد توشان دولت و پاداریست
12. 12 خار زدی در دل و در دیدشان·این دمشان نوبت گلزاریست
13. 13 خلق مرا زهر خورانیده‌ای·از منشان داد شکرباریست
14. 14 از تو کشیدند خمار دراز·تا به ابدشان می و خماریست
15. 15 هیزم دیک فقرا ظالمست·پخته بدو گردد کو ناریست
16. 16 دم نزدم زان که دم من سکست·نوبت خاموشی و ستاریست
17. 17 خامش کن که تا بگوید حبیب·آن سخنان کز همه متواریست