抒情詩全体 ↗

1. 1 مسلمانان مسلمانان چه باید گفت یاری را·که صد فردوس می‌سازد جمالش نیم خاری را
2. 2 مکان‌ها بی‌مکان گردد زمین‌ها جمله کان گردد·چو عشق او دهد تشریف یک لحظه دیاری را
3. 3 خداوندا زهی نوری لطافت‌بخش هر حوری·که آب زندگی سازد ز روی لطف ناری را
4. 4 چو لطفش را بیفشارد هزاران نوبهار آرد·چه نقصان گر ز غیرت او زند برهم بهاری را
5. 5 جمالش آفتاب آمد جهان او را نقاب آمد·ولیکن نقش کی بیند به جز نقش و نگاری را
6. 6 جمال گل گواه آمد که بخشش‌ها ز شاه آمد·اگر چه گل بِنَشناسد هوای سازواری را
7. 7 اگر گل را خبر بودی همیشه سرخ و تر بودی·اَزیرا آفتی نایَد حیات هوشیاری را
8. 8 به دست آور نگاری تو کز این دستست کار تو·چرا باید سپردن جان نگاری جان‌سپار‌ی را
9. 9 ز شمس الدین تبریزی منم قاصد به خون ریزی·که عشقی هست در دستم که ماند ذوالفقاری را