抒情詩全体 ↗

1. 1 چون جغد بود اصلش، کی صورتِ باز آید؟·چون سیر خورد مردم، کی بوی پیاز آید؟
2. 2 چون افتد شیر نر از حمله حیز و غر·وز زخمهٔ کون خر کی بانگ نماز آید؟
3. 3 پای تو شده کوچک از تنگی پاپوچک·پا برکش ای کوچک! تا پهن و دراز آید
4. 4 بگشای به امیدی تو دیدهٔ جاویدی·تا تابش خورشیدش از عرش فراز آید
5. 5 چنگا تو سری بر کن در حلقه  سر اندر کن·تو خویش تهی‌تر کن تا چنگ به ساز آید