抒情詩全体 ↗

1. 1 مهتاب برآمد کلک از گور برآمد·وز ریگ سیه چرده سقنقور برآمد
2. 2 آنک از قلمش موسی و عیسیست مصور·از نفخه او دمدمه صور برآمد
3. 3 در هاون اقبال عنایت گهری کوفت·صد دیده حق بین ز دل کور برآمد
4. 4 از تف بهاری چه خبر یافت دل خاک·کز خاک سیه قافله مور برآمد
5. 5 از بحر عسل‌هاش چه دید آن دل زنبور·با مشک عسل گله زنبور برآمد
6. 6 در مخزن او کرم ضعیفی به چه ره یافت·کز وی خز و ابریشم موفور برآمد
7. 7 بی دیده و بی‌گوش صدف رزق کجا یافت·تا حاصل در گشت و چو گنجور برآمد
8. 8 نرم آهن و سنگی سوی انوار چه ره یافت·کز آهن و سنگی علم نور برآمد
9. 9 بنگر که ز گلزار چه گلزار بخندید·وز سرمه چون قیر چه کافور برآمد
10. 10 بی غازه و گلگونه گل آن رنگ کجا یافت·کافروخته از پرده مستور برآمد
11. 11 در دولت و در عزت آن شاه نکوکار·این لشگر بشکسته چه منصور برآمد
12. 12 یک سیب بنی دیدم در باغ جمالش·هر سیب که بشکافت از او حور برآمد
13. 13 چون حور برآمد ز دل سیب بخندید·از خنده او حاجت رنجور برآمد
14. 14 این هستی و این مستی و این جنبش مستان·زان باده مدان کز دل انگور برآمد
15. 15 شمس الحق تبریز چو این شور برانگیخت·از مشرق جان آن مه مشهور برآمد