抒情詩全体 ↗

1. 1 خنک جانی که او یاری پسندد·کز او دوریش خود صورت نبندد
2. 2 تو باشی خنده و یار تو شادی·که بی‌شادی دهان کس نخندد
3. 3 تو باشی سجده و یار تو تعظیم·که بی‌تعظیم هرگز سر نخنبد
4. 4 تو باشی چون صدا و یار غارت·چو آوازی به نزد کوه و گنبد
5. 5 تو آدینه بوی او وقت خطبه·نه ز آدینه جدا چون روز شنبد
6. 6 نگر آخر دمی در نحن اقرب·نظر را تا نجنباند نجنبد
7. 7 خیالی خوش دهد دل زان بنازد·خیالی زشت آرد دل بتندد
8. 8 بر او مسخره آمد دل و جان·گه از صله گه از سیلیش رندد
9. 9 مزن سیلی چنانک گیج گردم·ز گیجی دور افتم ز اصل و مسند
10. 10 خمش تا درس گوید آن زبانی·که لا باشد به پیشش صد مهند
11. 11 اگر گویی تو نی را هی خمش کن·بگوید با لبش گو ای مؤید