抒情詩全体 ↗

1. 1 هر زمان کز غیب عشق یار ما خنجر کشد·گر بخواهم ور نخواهم او مرا اندرکشد
2. 2 همچو پره و قفل من چون جفت گردم با کسی·همچو مرغ کشته آن دم پرم از من برکشد
3. 3 کفر و دین عاشقانش هم رقوم عشق اوست·حاش لله کان رقم بر طایفه دیگر کشد
4. 4 چون گشاید باگشادم چون ببندد بسته‌ام·گوی میدان خود کی باشد تا ز چوگان سر کشد
5. 5 همچو ابراهیم گاهم جانب آتش برد·همچو احمد گاهم از آتش سوی کوثر کشد
6. 6 گویی آتش خوشتر آید مر تو را یا کوثرش·خوشترم آنست کان سلطان مرا خوشتر کشد
7. 7 آب و آتش خوشتر آمد رنج و راحت داد اوست·زین سبب‌ها ساخت تا بر دیده‌ها چادر کشد
8. 8 دوست را دشمن نماید آب را آتش کند·مؤمنی را ناگهان در حلقه کافر کشد
9. 9 سرخوشان و سرکشان را عشق او بند و گشاست·سرکشان را موکشان آن عشق در چنبر کشد
10. 10 بر حذر باید بدن گرچه حذر هم داد اوست·آن حذر او داد کز بهر بچه مادر کشد