抒情詩全体 ↗

1. 1 علتی باشد که آن اندر بهاران بد شود·گر زمستان بد بود اندر بهاران صد شود
2. 2 بر بهار جان فزا زنهار تو جرمی منه·علت ناصور تو گر زانک گرگ و دد شود
3. 3 هر درخت و باغ را داده بهاران بخششی·هر درخت تلخ و شیرین آنچ می‌ارزد شود
4. 4 ای برادر از رهی این یک سخن را گوش دار·هر نباتی این نیرزد آنک چون سر زد شود
5. 5 از هزاران آب شهوت ناگهان آبی بود·کز خمیرش صورت حسن و جمال و خد شود
6. 6 وانگه آن حسن و جمالان خرج گردد صد هزار·تا یکی را خود از آن‌ها دولتی باشد شود
7. 7 نیکبختان در جهان بسیار آیند و روند·لیک بر درگاه شمس الدین نباید رد شود
8. 8 هر که او یک سجده کردش گرچه کردش از نفاق·در دو عالم عاقبت او خاصه ایزد شود
9. 9 از جفاها یاد ماور ای حریف باوفا·زانک یاد آن جفاها در ره تو سد شود