抒情詩全体 ↗

1. 1 صنما سپاه عشقت به حصار دل درآمد·بگذر بدین حوالی که جهان به هم برآمد
2. 2 به دو چشم نرگسینت به دو لعل شکرینت·به دو زلف عنبرینت که کساد عنبر آمد
3. 3 به پلنگ عزت تو به نهنگ غیرت تو·به خدنگ غمزه تو که هزار لشکر آمد
4. 4 به حق دل لطیفی خوش و مقبل و ظریفی·که بر او وظیفه تو ابدا مقرر آمد
5. 5 که خلیل حق که دستش همه سال بت شکستی·به خیال خانه تو شب و روز بتگر آمد
6. 6 تو مپرس حال مجنون که ز دست رفت لیلی·تو مپرس حال آزر که خلیل آزر آمد
7. 7 به جهانیان نماید تن مرده زنده کردن·چو مسیح خوبی تو سوی گور عازر آمد
8. 8 چه خوش است داغ عشقت که ز داغ عشق هر جان·ز خراج و عشر و سخره ابدا محرر آمد
9. 9 به سوار روح بنگر منگر به گرد قالب·که غبار از سواری حسن و منور آمد
10. 10 ز حجاب گل دلا تو به جهان نظاره‌ای کن·که پس گل مشبک دو هزار منظر آمد
11. 11 دو سه بیت ماند باقی تو بگو که از تو خوشتر·که ز ابر منطق تو دل و سینه اخضر آمد