抒情詩全体 ↗

1. 1 غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند·زانک بلندت کند تا بتواند فکند
2. 2 قطره آب منی کز حیوان می‌زهد·لایق قربان نشد تا نشد آن گوسفند
3. 3 توده ذرات ریگ تا نشود کوه سخت·کس نزند بر سرش بیهده زخم کلند
4. 4 تا نشود گردنی گردن کس غل ندید·تا نشود پا روان کس نشود پای بند
5. 5 پس سبقت رحمتی در غضبی شد پدید·زهر بدان کس دهند کوست مُعوَّد به قند
6. 6 برگ که رست از زمین تا که درختی نشد·آتش نفروزد او شعله نگردد بلند
7. 7 باش چو رز میوه دار زور و بلندی مجو·از پی خرما بدانک خار ورا کس نکند
8. 8 از پی میوه ضعیف رسته درختان زفت·نقش درختان شگرف صورت میوه نژند
9. 9 دل مثل اولیاست استن جسم جهان·جسم به دل قایم است بی‌خلل و بی‌گزند
10. 10 قوت جسم پدید هست دل ناپدید·تا به کی انکار غیب غیب نگر چند چند