抒情詩全体 ↗

1. 1 بر آستانه اسرار آسمان نرسد·به بام فقر و یقین هیچ نردبان نرسد
2. 2 گمان عارف در معرفت چو سیر کند·هزار اختر و مه اندر آن گمان نرسد
3. 3 کسی که جغدصفت شد در این جهان خراب·ز بلبلان ببرید و به گلستان نرسد
4. 4 هر آن دلی که به یک دانگ جو جوست ز حرص·به دانک بسته شود جان او به کان نرسد
5. 5 علف مده حس خود را در این مکان ز بتان·که حس چو گشت مکانی به لامکان نرسد
6. 6 که آهوی متأنس بماند از یاران·به لاله زار و به مرعای ارغوان نرسد
7. 7 به سوی عکه روی تا به مکه پیوندی·برو محال مجو کت همین همان نرسد
8. 8 پیاز و سیر به بینی بری و می‌بویی·از آن پیاز دم ناف آهوان نرسد
9. 9 خموش اگر سر گنجینه ضمیرستت·که در ضمیر هدی دل رسد زبان نرسد