抒情詩全体 ↗

1. 1 چو کارزار کند شاه روم با شمشاد·چگونه گردم خرم چگونه باشم شاد
2. 2 جهان عقل چو روم و جهان طبع چو زنگ·میان هر دو فتاده‌ست کارزار و جهاد
3. 3 شما و هر چه مراد شماست در عالم·من و طریق خداوند مبدا و ایجاد
4. 4 به اختلاف دو شمشیر نیست امن طریق·که اختلاف مقرر ز شورش اضداد
5. 5 ولیک ملک مقرر نصیبه خردست·که امن و خوف نداند کلوخ و سنگ و جماد
6. 6 چراغ عقل در این خانه نور می‌ندهد·ز پیچ پیچ که دارد لهب ز یاغی باد
7. 7 فرشته رست به علم و بهیمه رست به جهل·میان دو به تنازغ بماند مردم زاد
8. 8 گهی همی‌کشدش علم سوی علیین·گهیش جهل به پستی که هر چه بادا باد
9. 9 نشسته جان که به یک سو کند ظفر این را·که تا رهم ز کشاکش شوم خوش و منقاد
10. 10 چو نیم کاره شد این قصه چون دهان بستی·ز بیم ولوله و شر و فتنه و فریاد