抒情詩全体 ↗

1. 1 دو ماه پهلوی همدیگرند بر در عید·مه مصور یار و مه منور عید
2. 2 چو هر دو سر به هم آورده‌اند در اسرار·هزار وسوسه افکنده‌اند در سر عید
3. 3 ز موج بحر برقصند خلق همچو صدف·ولیک همچو صدف بی‌خبر ز گوهر عید
4. 4 ز عید باقی این عید آمده‌ست رسول·چو دل به عید سپاری تو را برد بر عید
5. 5 به روز عید بگویم دهل چه می‌گوید·اگر تو مردی برجه رسید لشکر عید
6. 6 قراضه دو که دادی برای حق بنگر·جزای حسن عمل گیر گنج پرزر عید
7. 7 وگر چو شیشه شکستی ز سنگ صوم و جهاد·می حلال سقا هم بکش ز ساغر عید
8. 8 از این شکار سوی شاه بازپر چون باز·که درپرید به مژده ز شه کبوتر عید
9. 9 تو گاو فربه حرصت به روزه قربان کن·که تا بری به تبرک هلال لاغر عید
10. 10 وگر نکردی قربان عنایت یزدان·امید هست که ذبحش کند به خنجر عید