抒情詩全体 ↗

1. 1 میان باغ گل سرخ‌های و هو دارد·که بو کنید دهان مرا چه بو دارد
2. 2 به باغ خود همه مستند لیک نی چون گل·که هر یکی به قدح خورد و او سبو دارد
3. 3 چو سال سال نشاطست و روز روز طرب·خنک مرا و کسی را که عیش خو دارد
4. 4 چرا مقیم نباشد چو ما به مجلس گل·کسی که ساقی باقی ماه رو دارد
5. 5 به باغ جمله شراب خدای می‌نوشند·در آن میانه کسی نیست کو گلو دارد
6. 6 عجایبند درختانش بکر و آبستن·چو مریمی که نه معشوقه و نه شو دارد
7. 7 هزار بار چمن را بسوخت و بازآراست·چه عشق دارد با ما چه جست و جو دارد
8. 8 وجود ما و وجود چمن بدو زنده‌ست·زهی وجود لطیف و ظریف کو دارد
9. 9 چراست خار سلحدار و ابر روی ترش·ز رشک آن که گل سرخ صد عدو دارد
10. 10 چو آینه‌ست و ترازو خموش و گویا یار·ز من رمیده که او خوی گفت و گو دارد