抒情詩全体 ↗

1. 1 مکن مکن که پشیمان شوی و بد باشد·که بی‌عنایت جان باغ چون لحد باشد
2. 2 چه ریشه برکنی از غصه و پشیمانی·چو ریش عقل تو در دست کالبد باشد
3. 3 بکن مجاهده با نفس و جنگ ریشاریش·که صلح را ز چنین جنگ‌ها مدد باشد
4. 4 وگر گریز کنی همچو آهو از کف شیر·ز تو گریزد آن ماه بر اسد باشد
5. 5 نه گوش تو سخن یار مهربان شنود·نه پیش چشم تو دلدار سروقد باشد
6. 6 نشین به کشتی روح و بگیر دامن نوح·به بحر عشق که هر لحظه جزر و مد باشد
7. 7 گذر ز ناز و ملولی که ناز آن تو نیست·که آن وظیفه آن یار ماه خد باشد
8. 8 چه ظلم کردم بر حسن او که مه گفتم·صد آفتاب و فلک را بر او حسد باشد
9. 9 خموش باش و مگو ریگ را شمار مکن·شمار چون کنی آن را که بی‌عدد باشد